Als ik op visite ga, neem ik vaak in plaats van een bosje bloemen een geborduurd kadootje mee. En jammer voor de mama’s, maar meestal zijn de kinderen de grote bofkontjes. En nu is Gijs aan de beurt. Ik ken Gijs nog niet, dus ik weet niet goed wat zijn lievelingsafbeelding is. Maar ik gok erop dat een jongetje van zes een robotje op een handdoek wel leuk zal vinden.
De afbeelding is er één in een nieuwe reeks die binnenkort aan het assortiment van Janneman wordt toegevoegd.
Ken je dat, je koopt een spijkerbroek die lekker zit, maar eigenlijk wel een beetje te lang is. Echter, als je er een gewone zoom in legt, is het hele effect van het oorspronkelijke stiksel weg. En zeker kinderen vinden dat geen gezicht.
Je kan hem natuurlijk naar een herstel/reparatie service brengen, maar dat is toch wel zonde van de kosten die je dan moet maken.
Zelf heb ik een hele grote hekel aan het maken en/of vermaken van kleding, maar dit klusje is zo makkelijk, dat iedereen met een naaimachine het in een mum van tijd zelf kan.
De methode om de “look” van de originele zoom te houden is een hele simpele.
Op internet vond ik een duidelijke uitleg. Hij is welliswaar in het engels, maar de foto’s laten alle stappen zo duidelijk zien, dat de taal geen probleem mag zijn.
Ga naar Hemming jeans like a pro en maak voortaan zelf al je spijkerbroeken korter.
Succes!
Mijn speldenkussen is me al jaren een doorn in het oog. En toch kwam het er niet van om eens een nieuwe te maken.
Toen ik een (waarschijnlijk) 15 jaar geleden met één van mijn eerste sinterklaas opdrachten bezig was, heb ik een “mislukte” zeester in gebruik genomen voor mijn naalden en spelden. En al die jaren heeft hij trouw dienst gedaan, maar nooit naar grote tevredenheid. De stof was zo los en soepel dat de spelden er meestal tot aan hun kopjes inzaten en de naalden, bij gebrek aan zo’n kopje, er vaak helemaal in wegzakte. Met als gevolg dat ik nogal eens een naald in mijn vingers kreeg als ik het kussentje in mijn handen had en er een scherpe punt aan de onderkant uit kwam.
Maar daar heb ik nu wat aan gedaan: ik heb een nieuwe! En zo makkelijk en snel, dat ik me nu afvraag waarom dat zo lang heeft moeten duren. Twee vierkante lapjes, 2 knopen een een beetje vulling.
Er heeft een uitbreiding van de hazenfamilie plaats gevonden bij Janneman. Er was al een sneak previeuw te zien geweest op facebook, maar hier is hij nu dan eindelijk.
Een echte haas voor meisjes. Zowel het model als het gebruikte materiaal is hetzelfde als de overige haasjes. Alleen wordt dit exemplaar gemaak van een gemeleerde fleece. Door de combinatie van roze en grijs had de stof een hele mooie uitstraling. En ik was dan ook erg benieuwd of het leuk zou zijn om er een knuffelbeestje van te maken. En wat schetste mijn verbazing: de drukke stof geeft een haasje een heel leuk effect.
Dus zolang de vele meters stof voorradig zijn, zal ik hem blijven maken. En binnenkort komt er waarschijnlijk nog een tweede variant bij. De kleuren zullen nagenoeg hetzelfde zijn, alleen de print is anders. Dus ik ga ook daarvan eerst een proefhaasje maken om te zien of het effect hetzelfde is. Want een haasje moet wel een lieve uitstraling hebben.
De eerste werkdag van het nieuwe jaar zit er inmiddels alweer op.
Niet alleen de kerstboom is weer weg, maar ook alle rommel van het laatste half jaar Jannemannen is weer opgeruimd. Dat is tegenwoordig een standaard vakantieklus waar ik de rest van het jaar niet goed aan toe kom.
Een opgeruimde werkplek geeft mij altijd weer een hoop nieuwe energie en inspiratie om aan de slag te gaan. En het eerste kleine klusje zit er dan ook alweer op.
En een nieuw jaar heeft namelijk ook weer een nieuwe agenda nodig. En net als altijd kregen we ook dit jaar weer de nodige reclame exemplaren. Maar als ik heel eerlijk ben, zijn dat nou niet mijn meest geliefde agenda’s. Die standaard zwarte kaft … die gouden lettertjes … nee, dat is niet mijn ding. Maar daar kan wel iets aan gedaan worden, want de binnenkant is prima te gebruiken. Dus met een nieuwe kaft zou het een goeie kandidaat voor 2012 kunnen zijn.
Aan de slag dan maar. Een lapje stof, een borduurwerk en 10 minuten achter de naaimachine en de fietsenwinkel herkent zijn eigen weggevertje niet meer.
Ja, het zit erop. Alle sinterklaas drukte is voorbij. Mijn taak als hulp Piet kan ik weer voor een jaartje naast me neerleggen. Sinterklaas was erg blij dat alle kadootjes op tijd klaar waren. En ook al die kinderen die een haas, etui, speelgoedzak of iets anders met een Janneman-labeltje eraan hebben gekregen zijn weer helemaal tevreden. Maar ik denk dat ik het hardst juich.
Als de bestellingen ergens in oktober beginnen binnen te komen, heb ik het idee dat ik zeeën van tijd heb om te zorgen dat alles op tijd klaar is. Meestal begin ik dan al met het knippen van de hazen. Ik weet inmiddels hoeveel het er ongeveer zullen zijn, dus dat is een mooi klusje om als eerste te doen.
Dit jaar kwamen daar nog 60 etuitjes bij. Dus ik ben op zoek gegaan naar een model dat redelijk snel in elkaar te zetten was. En ook die konden dus al geknipt worden.
Omdat ik de definitieve lijst met namen nog niet had ben ik alvast begonnen met het dichtstikken van de hazenlijfjes en een deel van de kopjes. Tegen de tijd dat de oortjes van een naam zijn voorzien, zijn ze dan sneller klaar.
En dan komt het moment van het eindeloos borduren. Dagen achter elkaar. Alle speelgoedzakken, alle oortjes van de hazen en al die 60 etuitjes worden van een naam voorzien. En ondertussen gaat de tijd nu ineens sneller. Want als het eenmaal november is wordt het steeds krapper. Dus alle borduurmachines worden ingezet om het tempo zo hoog mogelijk te houden.
Vervolgens installeer ik me dan achter mijn naaimachine en begint de stik-marathon. De etuitjes en de zakken worden in elkaar gezet, gevolgd door het vastnaaien van de kopjes aan de hazenlijfjes en het borduren van de gezichtjes.
Een diepe zucht. Het is weer gelukt! Alle kadootjes zijn op tijd klaar.
Op naar de kerstbestellingen!
Het patroon van Americo kocht ik al meer dan een jaar geleden bij Happy Stitches. Het was dan ook de bedoeling dat ik vorig jaar een ode aan het paard van Sinterklaas zou brengen. Maar wat een geluk dat dat toen niet gelukt is. Want wanneer is het nou mooier om Americo te eren als op het moment dat hij met pensioen gaat.
En zeg nou zelf, is dit patroon niet schattig!
Ik moest alleen wel even wennen hoor. Alles wat ik maak doe ik op de naaimachine, en dat ging echt niet met die pieterpeuterige stukjes vilt. En daar kwam nog bij dat ik een haas binnen een uur in elkaar heb zitten. En ook dat viel met Americo tegen. Ok, het lukte me wel om hem in een avondje te maken, maar voor mijn doen was dat erg langzaam. Al is dan weer het voordeel dat dit klusje op de bank geklaard kon worden. Dat is dan weer een handige bijkomstigheid als je geen naaimachine nodig hebt.
Als achtergrond heb ik een schilders paneeltje gebruikt. Nadat ik de stof (linnen) op de borduurmachine geborduurd had met de tekst van “Zie ginds komt de stoomboot”, heb ik de stof om het paneel heen gespannen. Daarna heb ik Americo er met kleine steekjes opgenaaid. Om te voorkomen dat het paard te zwaar zou zijn voor de stof, is hij dus ook aan het paneel vastgenaaid.
En ondanks dat Sinterklaas hier in huis geen kleine kindjes aan zal treffen, is zijn paard toch een echte blikvanger en heeft hij veel bekijks.
Vandaag eindelijk de nieuwste Mollie Makes gelezen. Het is de eerste keer dat ik hem met een kopje thee op de bank in kon kijken.
Tot nu toe had ik dit Engelse kreatieve tijdschrift alleen nog maar in een digitale versie gekocht. Dus dan moet je achter je pc in de bijgeleverde reader gaan zitten bladeren. Niet dat ik dat nu zo heel erg vervelend vind. In tegendeel, ik ben gek op alles wat digitaal is. Maar tot mijn verbazing heb ik vele malen langer over het lezen van deze papieren versie gedaan, als dat ik tot nu toe deed over de digitale varianten. Ok, met een poes op schoot, gaat niet alle aandacht volledig naar Mollie, maar daarnaast heb ik alles veel aandachtiger bekeken. Een goede reden om de volgende nummers toch ook maar op de mat te laten vallen. Ik kan niet wachten tot het 24 november is!
Maar voor wie Mollie Makes nummer 7 nog niet heeft gezien, hij is te koop bij Happy Stitches.
Soms kom je op internet de meest leuke dingen tegen. Zo ook deze uiltjes. Ze zien er niet alleen erg leuk uit, maar ze hebben ook nog een hele handige functie.
De uilen worden gemaakt van een katoen en achterkant van flanel. En in plaats van ze te vullen met een zachte vulling, wordt er rijst in gedaan. Door de uil nu in de magnetron op te warmen ontstaat een heerlijk warm knuffelbeest.
Ik ken dit soort warmte pads van de kersenpit-kussentjes, maar ik had er geen idee van dat rijst de zelfde werking zou hebben. En met deze wetenschap zijn natuurlijk weer een heleboel nieuwe dingen te verzinnen. Want als ik eerlijk ben, val ik niet zo op uilen. Maar ieder leuk dier dat je van stof kan maken, kan met rijst gevuld worden. Let er alleen wel op dat er 100% katoenen stof gebruikt wordt. Synthetische materialen zijn in de magnetron ontvlambaar.
Kijk voor de uitgebreide beschrijving op de site van Just Another Hang Up.
En heb je zelf een leuke variant van deze uil gemaakt, plaats dan een foto op de Facebook pagina van Janneman. Ik zie je werk graag.
